در هفته دوم آبان 1404، به روستای سرگچ سر زدیم. این دیدار پس از بازدید مرکز نیکوکاری شهدای گمنام سرفاریاب و گزارش از وضعیت نامناسب این روستا و مدرسه آن صورت گرفت.

سرگچ منطقه‌ای کوهستانی در استان کهگیلویه و بویراحمد است با فاصله خطی حدودا 36 کیلومتری از دیشموک و مسیر جاده‌ای حدودا 90 کیلومتری. این مسیر خاکی، سنگلاخی و بسیار صعب‌العبور است و در زمستان احتمال انسداد کامل مسیر وجود دارد. این روستا شامل دو بخش مجزا با ارتفاع متفاوت است. در مسیر آن دو رودخانه خروشان وجود دارد که سرچشمه رود جراحی است. فاصله رودخانه تا روستاها حدود 500 تا ۷۰۰ متر است و اختلاف ارتفاع دو روستا با رودخانه بین 30 تا 150 متر.

وضعیت نامناسب بهداشت روستا

در سرگچ بین 25 تا 30 خانوار زندگی می‌کنند که خانه‌هایشان در دامنه سنگی کوه پراکنده‌اند. در روستا هیچ سیستم پمپاژ یا لوله‌کشی آب وجود ندارد و آب شرب تنها از طریق رودخانه تأمین می‌شود. اهالی روستا، روزانه آب را با الاغ از مسیر سخت کوهستانی حمل می‌کنند.
آب شرب با توجه به نبود سیستم تصفیه، از نظر بهداشتی ایمن نیست کما این که در زمستان آب رودخانه گل آلود نیز می‌شود.
علاوه بر این، هیچ خانه بهداشت فعالی در روستا وجود ندارد که این مشکل می‌تواند به بیماری‌ها دامن بزند.

دامداری و نابودی جنگل‌ها

خاک منطقه سنگی و غیر قابل کشت است و مردم فقط از راه دامداری سنتی امرار معاش می‌کنند و برای تغذیه دام از برگ درختان استفاده می‌کنند که باعث خشک شدن درختان و استفاده آن به عنوان هیزم می‌شود.

وضعیت تحصیلی روستا

روستای سرگچ دو مدرسه دارد که فاصله دو مدرسه از یکدیگر حدود 3 کیلومتر است. مدرسه اول «قدس» نام دارد که مدرسه‌ای کانکسی است و حدود 150 متر بالاتر از سطح رودخانه قرار دارد و مدرسه دوم با عنوان «شهید پرچی» حدود 30 متر بالاتر از رودخانه است.

دبستان قدس

این مدرسه شامل یک کانکس سالم و یک کانکس نیمه ساخته است. در حال حاضر، 1 دانش‌آموز پیش دبستانی و 11 دانش‌آموز از مقطع دوم تا ششم در این مدرسه تحصیل می‌کنند. این مدرسه شامل 6 میز و نیمکت دونفره فرسوده با لبه‌های شکسته است که حتی لباس و کیف بچه‌ها را پاره می‌کند.

برق‌کشی مدرسه ایراد دارد و لامپ و روشنایی ندارد. فاصله ترانس تا مدرسه ۱۰۰ متر است ولی کابل‌کشی نشده است. یک هیتر دیواری و رادیاتور روغنی سیستم گرمایشی این مدرسه را تشکیل می‌دهند که به دلیل ضعف برق قابل استفاده نیستند. وایت برد فقط یک ورق فلزی زنگ زده و کاملا بلا استفاده بوده است (در بازدید آبان 1404 خیریه بارقه یک عدد وایت برد نو به این مدرسه اهدا شد).

سرویس بهداشتی مدرسه یک کانکس پیش‌ساخته است که به دلیل نبود آب بلا استفاده شده است (به دلیل سختی مسیر، امکان انتقال روزانه آب برای استفاده سرویس‌ها تقریبا غیرممکن است). این کانکس برق کشی ندارد و در و شیشه‌هایش نیاز به تعمیر دارند.

سید مرتضی تریوه تنها معلم مدرسه است که از ناحیه مچ دست معلول است و روزانه مسیری سخت را با موتور طی می‌کند. او برای عبور از رودخانه مجبور است موتور را بر دوش بگذارد.

این معلم به دلیل نبود امکانات، نمی‌تواند خانواده خود را به روستا منتقل کند کما این که مکان مناسبی نیز برای اسکان معلم وجود ندارد.

کانکس نیمه‌کاره نزدیک مدرسه فاقد تکمیل سازه، فاقد ایمنی و بدون امکانات ولی قابل بازسازی و تجهیز کردن است.
یک کانکس دیگر نیز در جوار گلزار شهدای روستا قرار دارد که انتقال آن به بالا غیرممکن یا بسیار پرهزینه و سخت است.

مدرسه شهید فرج‌الله پرچی

این مدرسه یک ساختمان دو کلاسه قدیمی با دیوارهای فرسوده و ترک خورده است که در و پنجره‌های آن آسیب دیده و پوسیده‌اند.

هیچ تابلویی بر سردر این مدرسه نیست. تنها دو نیمکت داخل مدرسه وجود دارد که شدیداً فرسوده هستند. علاوه بر این، این مدرسه فاقد سرویس بهداشتی است.

این سفر با هدف بررسی عمیق‌تر وضعیت روستا و کمک به تحصیل دانش‌آموزان روستا صورت گرفت و با اهدای تخته وایت برد به مدرسه و لوازم تحریر به دانش‌آموزان روستای سرگچ همراه بود. همچنین، احداث سرویس بهداشتی برای مدرسه و حمایت از معلم روستا از جمله تصمیم‌های گرفته شده پس از این سفر بود که در دستور کار خیریه بارقه قرار گرفت.

تماشا کنید (داستان سفر به سرگچ):

‌